گویند بهشت هورالعین خواهد بود

آنجا می شیرو انگوین خواهد بود

گر ما می معشوق گزینیم چه باک

چون عاقبت کار چنین خواهد بود

                                                                  جز خوردن غصه نیست تا کندن جان

           خرم دل آنکه زین جهان زود برفت

                                                                 و آسوده کسی که خود نیامد به جهان

              یک چند به استادی خود شاد شدیم

                                     پایان سخن شنو که ما را چه رسید

                                                                از خاک در آمدیم و بر باد شدیم

آدمک آخر دنیاست بخند                       آدمک مرگ همین جاست بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی                 بخدا مثل تو تنهاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد          شوخی کاغذی ماست بخند

فکر کن درد تو ارزشمند است               فکر کن گریه چه زیباست بخند

صبح فردا به شبت نیست که نیست         تازه انگار که فرداست بخند

راستی آنچه به یادت دادیم                     پر زدن نیست که در جاست بخند

آدمک نغمهء آغاز نخوان                            به خدا آخر دنیاست بخند

             سالها منتظرت بنشستم               جز به تو دیده و دل را بستم

از همه جای تو می پرسیدم               همه را عاشق تو می دیدم       

   *اثری از قد و بالات نبود               خبری از رخ زیبات نبود*           

        همه جا ای شه خوبان هستی              روی خود بر من بی دل بستی

       جمعه ها چشم به راهت هستم             عاشق روی چو ماهت هستم   

       *باز بینم که نیاید یـــــــــــارم               حسرت و درد جدائی دارم *

              شام از دوری تو می میرم              صبح عشق تو ز سر می گیرم

          *گویم امروز دگر می آید              آه آن شه ز سفر باز آید*  

           شاید این جمعه دگر باز آیی             عقده و حسرت ما بگشایی   

       ای شها منتظرت بنشستم              منم از منتظرانت هســـتم

      عمر شیدا به سر آمد در هجر               روزگارم به شب آمد در هجر

        سالها دیده به ره بنشینم

         آخر ای دوست تو را می بینم

شب بود و من بودم و یادت همنشین من                تب بود و من بودم و آه آتشین من

* عشـق تو ای شـاها و یاد دلنشـــین تو                                      مــهر نگاهی از دو چشم نازنین تو*

بوی بهار و گل چو گیسوی پریشانت                            ای عطر نرگس کو سرا پای گل افشانت

*غم باشد و دوری و درد بـی دوای من                                    چشم انتظاری ماهروی آشنای من*

ای آفتابم یاسمین بـویم دلارایـم

شیدای مهرم نازنینم پیر و مـولایم

 راه،بسته

رهروان خسته...

با نفرینی تلخ،زیر لب، که:

باید برد،خورد،باید کشت!

رو به پائین می نهند آهسته آهسته ...

رهروان خسته...!

                                                                         از خاطر غنچه ها دلم تنگ تر است

        بشکن دل بی نوای ما را ای عشق

                                                                         این ساز، شکسته اش خوش آهنگ تر است 

every night in my dreams

 i see you

                 i feel you                         

       from a good firend           

من که می دانم شبی عمرم به پایان می رسد

نوبت خاموشیم بس سهل و آسان می رسد

من که می دانم تا سرگرم بزم و مستی ام

مرگ ویرانگر چه بی رحم و شتابان می رسد

من که می دانم به دنیا اعتباری نیست

بین مرگ و آدمی قول و قراری نیست

من که می دانم اجل نا خوانده و بیدادگر

سرزده می آید و راه فراری نیست

پس چرا عاشق نباشم؟

                  چرا وقتی که آدم تنها می شه              غم و غصه اش قدر یک دنیا میشه 

 اون بالا باد داره زاغه ابرارو چوب می زنه           اشک تو این ابرا زیاده ولی دریا نمی شه

تو کیستی، که من اینگونه، بی تو بی تابم ؟

شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم .

تو چیستی، که من از موج هر تبسم تو

بسان قایق سر گشته، روی گردابم !

ای کاش می توانستم باران باشم تا تمام غمهای دلت را بشویم

   ای کاش می توانستم ابر باشم تا سایه بانی از محبت را برویت می گسترانیدم

   ای کاش می توانستم اشک باشم تا هر گاه که آسمان چشمت ابری می شد باریدن می گرفت

   ای کاش می توانستم خنده باشم تا روی لبانت بنشینم و غنچه بسته لبانت را بگشایم

   ای کاش می توانستم یک پرنده باشم و پر می گشودم و تا دور دستها در کنار تو پرواز می کردم

   و ای کاش سایه بودم تا نزدیکترین کس به تو باشم

   آری ای کاش سایه بودم تا همیشه و همه جا همراه و همقدم با تو بودم

روز عشق آموز عاشورا گذشت

سرگذشت عشق بود، اما گذشت

عاشق و معشوق، یکجا سوخته

شمع ها، پروانه آسا سوخته

دیشب بیاد روی تو چشمم به ماه بود

تا ماه بود یکسره کارم نگاه بود

دوشم در انتظار تو بگذشت، تا سحر

گوشم به حلقهء در و چشمم به راه بود

دور از تو همچو شمع سرا پا بسوختم

وز دور عمر حاصل من اشک و آه بود

ره خوابم زد و ماندم بیدار

ریخت از پرتو لرزندهء شمع

سایهء دسته گلی بر دیوار .

                                                همه گل بود ، ولی روح نداشت !

                                                   سایه ای مضطرب و لرزان بود

                                                چهره ای سرد و غم انگیز و سیاه

                                                      گویا مردهء سرگردان بود .

شمع خاموش شد از تندی باد

   اثر از سایه به دیوار نماند

کس نپرسید : کجا رفت ؟ که بود ؟

 که دمی چند در اینجا گذراند !

                                                 این منم خسته در این کلبهء تنگ

                                                 جسم درمانده ام از روح جداست !

                                                  من ، اگر سایهء خویشم ، یا رب

                                                روح آوارهء من کیست ؛ کجاست ؟

به این شکستهء بیدار، با شکستن خواب

ستاره بود و رواق بلند شب

                                      تاریک!

صدای نبض زمان بود

صدای بال درخت

صدای پای نسیم

صدای نرم غزل های آب، در مهتاب .

همان ترانهء غمگین که می سرود سپهر

همان حکایت مبهم که می نوشت شهاب .

ستاره را گفتم :

کجاست مقصد این کهکشان سرگشته ؟

کجاست خانهء این ناخدای سرگردان ؟

کجا به آب رسد تشنه ،

                                 با فریب سراب؟

ستاره گفت که:

                      خاموش!

                                  لحظه را دریاب!

زمین کر ، آسمان کور است

نمی خواهم بمیرم، با که باید گفت ؟

اگر زشت و اگر زیبا

اگر دون و اگر والا

من این دنیای فانی را

هزاران بار از آن دنیای باقی دوست تر دارم .

نمی خواهم بمیرم تا محبت را به انسان ها بیاموزم

بمانم تا عدالت را بر افزارم ، بیفروزم

خرد را مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم

به پیش پای فردا های بهتر گل بر افشانم

چه فردائی ، چه دنیائی !

جهان سر شار از عشق و گل و موسیقی و نور است ...

نمی خواهم بمیرم ، ای خدا !

                                   ای آسمان !

                                                    ای شب !

نمی خواهم

              نمی خواهم

                              نمی خواهم

                                               مگر زور است ؟

من مهربانی را ستایش میکنم؛آیینم این است

من رنج ها را با صبوری می پذیرم

من زندگی را دوست دارم

انسان و باران و چمن را می ستایم 

انسان و باران و چمن را می سرایم.

خسته ام، خسته، از این راه دراز ،

خسته ام، خسته، از این شام سیاه؛

که مرا بسته پرو بال نگاه !

نه در آن جوشش مهر

نه در آن رویش ماه

خسته ام، خسته، از این راه دراز،

که مرا بسته به سودای تو، باز ! 

ز آتش عشق نه تنها دل من میسوزد

لاله زین داغ در آغوش چمن میسوزد

در کمندی که منم گر تو گرفتار آیی

دلت آن روز به حال دل من میسوزد

گر چه در دل هوس دلبر نو خاسته ایست

جانم از دوری یاران کهن میسوزد

بگذریم از سخن عشق و پریشانی دل

ورنه اندر سر این نکته سخن میسوزد  .

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم ،

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم ،

شدم آن عاشق دیوانه که بودم!

در نهانخانهء جانم گل یاد تو درخشید ** باغ صد خاطره خندید ، عطر صد خاطره پیچید .

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت ** من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام ** بخت خندان و زمان رام

خوشهء ماه فرو ریخته در آب ** شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحر او گل وسنگ ** همه دل داده به آواز شباهنگ...

یادم آید: تو به من گفتی :

((از این عشق حذر کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آئینهء عشق گذران است ** تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا، که دلت باد گران است !

تا فراموش کنی ، چندی از این شهر سفر کن! ))

با تو گفتم:

((حذر از عشق ؟

ندانم

سفر از پیش تو ؟

هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد ،

چون کبوتر لب بام تو نشستم ،

تو به من سنگی زدی،من نه رمیدم، نه گسستم))

باز گفتم که :((تو صیادی و من آهوی دشتم ** تا به دام تو در افتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب نالهء تلخی زد و بگریخت !

اشک در چشم تو لرزید ،

ماه بر عشق تو خندید ،

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم .

پای در دامن اندوه کشیدم ،

نگسستم ، نرمیدم ،

رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهای دگرهم ،

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم ،

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم !

بی تو ، اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم !

یک راه ندیدیم که خود باز نبود

یک نقطه به پایان که هم آغاز نبود.

رفتیم بسی ره به بیابان . افسوس!

حرفی که شنیدیم جز آواز نبود .

گفتا به شب سیه، شفق پیدا نیست .

گفتم که به خون من بباید نگریست .

گفتا چه سبک به عاشقی عمر گذشت .

 در خنده شدم من ؛ او ولی سخت گریست .

هنگام سحر که از جهان اسرار

حوری معنای به برم یافت قرار

آهسته چنین گفت به گوشم هشدار:

در روضهء قلب جز گل عشق مکار